hwha hwha!!!!

 

10:26 น.ระเบียงหน้าห้องพยาบาลตอนนี้ไม่มีใคร อากาศเริ่มเย็นชื้นหน่อยๆ ช่วงนี้มรสุมเข้าสินะ?

  'ป่านนี้ชาวบ้านเค้าส่งข้อสอบกันแล้วมั้งเนี่ย....' เด็กหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินกลับไปกลับมาบนระเบียงหลายครั้ง  เวลานี้ทุกคนควรจะสอบเสร็จไปแล้ว  แต่ส่วนตัวเสียเวลากับหารหลงทาง(ดูเหมือน)จะมากเกินไปนิดนึง........ล่ะมั้งนะ?

 ป่านนี้คงตื่นกันหมดเเล้วมั้ง......พวกที่นู่น....

  ว่าแต่ถ้าสอบที่นี่ไม่ติดจะเป็นยังไงหว่า.........

   ฐนาธรรู้สึกถึงรังสีประหลาดจากทางด้านหลัง  อาจจะเจอใครอีกแล้วล่ะมั้ง? 

 หวังว่าจะเป็นครูนะ.................

  เด็กชายนับถอยหลังในใจแล้วหันหลังไปมอง ดวงตาใต้กรอบแว่นกระพริบถี่  ไอเย็น(ปริศนา)ลอยกระทบจมูก

  โรงเรียนนี้มีแต่คนแปลกๆแฮะ......ไม่บรรยากาศแปลกก็นิสัยแปลก................................

   แต่ยังไม่ยอมนั่งรถกลับบ้านง่ายๆหรอกนะ............................... 

คนคนนั้นหันมาอย่างช้าๆ  ดวงตาทั้งคู่จ้องมองมายังเด็กหนุ่มที่กำลังตกใจจนพูดอะไรไม่ถูก

 "สวัสดีจ๊ะนักเรียน...." เสียงยานคางทักทาย  หญิงสาวผมมันเยิ้มหันมายิ้มให้เขา ดวงตาเบิกโพลง โหนกแก้มตอบๆยกขึ้นอย่างน่าสยดสยอง.....

  'นี่มันดารานำหนังผีสินะ?....โรงเรียนมีอีเวนท์รับน้องสัมภาษณ์แบบนี้งั้นเหรอเนี่ย.......อา...........'

  'ว่าแต่..........'

  'น่ากลัวจังเลยนะ..........'  ดวงตาใต้แว่นสีส้มสดใสมองค้างอยู่ที่ใบหน้าของหญิงปริศนาอย่างเงียบๆ

"เอ่อ.........."

"สวัสดี สวัสดีครับ  ผมเป็น เอ่อ....." เด็กหนุ่มหยุดชะงักเป็นช่วงๆเพราะเมื่อไรที่เงยหน้ามองก็เป็นอันต้องค้างซะทุกทีไป"

"ผมมาสอบสัมภาษณ์น่ะครับ  ผมชื่อฐนาธร  หอมมะลินะครับ"

"ครูชื่ออุนอุน  ชื่อจริงชื่อควอเทียม  ออกซาไรด์จ๊ะ" ครูยังคงพูดด้วยน้ำเสียงสยองขวัญเหมือนเคย

  'เอ๊ะ?  เมื่อกี้พูดว่าครูสินะ?'

"งั้นถ้าไม่เป็นการรบกวนผมขอสัมภาษณ์ครูได้ไหมครับ?" ครูเริ่มยิ้มอีกครั้ง ใบหน้าดูมีเงาเทาๆตกกระทบอย่างกะทันหัน ก๊อกถึงกับต้องผงะอีกครั้ง 

แบบนี้แปลว่าให้สอบด้วยได้สินะ? อะ  เอาว่ะ!!!

"เอ่อ.....แล้วครูชอบอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าครับ?" ครูอุนอุนฉีกยิ้มมากขึ้นเรื่อยๆจนดูน่ากลัว 

  'ตะ........ตาถลนแล้วครับครู T A t "

"ครูชอบวิทยาศาสตร์จ๊ะ  แล้วก็พวกผี มนุษย์ต่างดาว" ครูยังคงยิ้มอยู่เช่นเดิม เบ้าเริ่มล้นออกมาทุกที

"ละ  แล้ววิชาที่สอนล่ะครับ?"

"เคมีจ๊ะ"

  'อา.....เคมี.......'

"แล้วนักเรียนจะสอบสายอะไรหรือจ๊ะ?" 

"ศิ....ศิลป์คำนวณน่ะครับ"

"อา.......น่าเสียดายจริงๆ" ครูเอามือปิดหน้าของตัวเองก่อนส่ายหัวอย่างช้าๆ  ก๊อกมองอย่างทำอะไรไม่ถูก 

  'ถ้าเป็นแบบนี้ควรจะทำยังไงนะ?'

 

  'แม่บอกว่าห้ามทำให้คนที่สอบด้วยเสียใจ  อืม.....งั้น.......อ่า....'

'โอเคแล้วมั้ง?'

 ทันทีที่พูดจบ ก๊อกเงยหน้ามองครูอุนอุนอย่างเต็มตาอีกครั้ง  .........................

....................................................................................................................

'อา..........หัวใจจะวาย........อีแม่ร่วงครับ............'

"ครูซาบซึ้งจริงๆจ๊ะ" ครูใช้ผ้าเช็ดหน้า(ที่ดูน่ากลัวนิดหน่อย)ซับน้ำตา

  ก๊อกพยักหน้าอย่างเกรงๆ  แบบนี้จะโดนหักคะแนนรึเปล่านะ.....

-กรี๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง-

 กริ่งโรงเรียนดังขึ้นอย่างกะทันหัน ก๊อกสะดุ้งตัวนิดนึง

"อา.........หมดเวลาซะแล้ว......"  ครูยังซับน้ำตาต่อ

"งะ งั้นผมขอจบการสัมภาษณ์เลยแล้วกันนะครับ" ก๊อกพูดเบาๆ ครูพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม(ยิ้ม....)

"ขอให้โชคดีนะจ๊ะ ก๊อก" ครูหยุดซับน้ำตาแล้วโบกมือให้ ก๊อกบอกลาแล้วเดินเลี่ยงออกมาอย่างตื่นๆ

 'ครูดูท่าทางเป็นคนดีแฮะ  แต่น่ากลัวไปหน่อย....เอาเถอะ.....'

 เด็กหนุ่มก้าวฉับไปส่งข้อสอบ  ก่อนที่จะค่อยๆเคลื่อนตัวออกนอกโรงเรียนเพื่อไปสถานีรถไฟฟ้า

'แต่ถ้าได้เข้าเรียนที่นี่คงสนุกดีล่ะนะ..........'

_________________________________________________

อา...ครบแล้ว

คอยแก้ต่อ ฟู่...

9:52 ก๊อกรู้สึกว่าแผลที่หน้าผากมันแฉะๆ หรือว่าเลือดไหลกันแน่นะ คำตอบสะท้อนอยู่บนกระจกเงาบานใหญ่

'แค่หัวกระแทกนิดเดียวแผลมันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย....'  เด็กหนุ่มย่นจมูกอย่างไม่พอใจในคำตอบที่ได้

  ในห้องน้ำดูโล่งๆและไม่มีใคร  สำหรับเรื่องนี้ทำให้ก๊อกรู้สึกดีเป็นอย่างมาก 

'หวังว่าจะไม่มีใครเข้ามาเห็นตอนนี้นะ  ว่าแต่เอายังไงต่อดีล่ะ....'

'ยิ่งดูยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่!!!!'

'เออ....ว่าแต่พี่วรุณจะเห็นรึเปล่านะ' ก๊อกหยุดชะงัก  ดูเหมือนว่าการพบกันครั้งแรกจะไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าไรถ้าอักฝ่ายเลือดหยดติ๋งๆเวลาคุยด้วย!!! OH!!! GOD!!!!!

เอี๊ยด....

   เสียงขอบประตูห้องน้ำขูดกับกระเบื้องเบาๆ พร้อมกับร่างใครสักคนที่เดินเข้ามาในห้อง  .......

   คนที่เพิ่งเข้ามาเดินตรงมายังอ่างล้างหน้า ก่อนที่จะชำเลืองมองก๊อกนิดๆแล้วล้างหน้า

'ใคร.....'ฐนาธรคิดในขณะที่เลือดไหลซึมเยอะขึ้นเรื่อยๆ

"ครับ...." 

"งั้นไปห้องพยาบาลด้วยกันไหม?....."

"ครับ...."

'และแล้วผมก็ตามคนที่ไม่รู้จักมาจนถึงห้องพยาบาล....แถมพี่คนนั้นยังทำแผลให้ผมด้วย'

   ดูเหมือนว่าพี่เค้าจะรู้ตัวเลยทิ่มสำลีลงบนแผลผมจึ้กใหญ่ๆ แล้วจึงลุกไปหยิบขวดยา....

'บางที.......อาจจะเป็นครูห้องพยาบาลก็ได้มั้ง?  ถ้าอย่างงั้นก็ดีสิ'

"อันนั้นน่ะรู้แล้ว  หมายถึงทำอะไรมาถึงหกล้มต่างหาก"

"อ๋อ.....ผมหกล้มบนบันไดเลื่อนรถไฟฟ้าน่ะครับ....."

"........." พี่คนนั้นเงียบไปเหมือนกับรอฟังผมพูดต่อ  นี่สรุปผมต้องมาบรรยายความซื่อบื้อของตัวเองให้ฟังสินะ...

"ผมเพิ่งเคยขึ้นรถไฟฟ้าน่ะครับ....เลยไม่รู้ว่าเขาห้ามแซงซ้าย...."

  พี่คนนนั้นหลุดหัวเราะออกมานิดนึง 

"จริง?"

"จริงครับ"  ก๊อกเริ่มอายขึ้นมาบ้างแล้ว จึงรีบตัดบทไปเรื่องอื่นแทน

   จู่พี่แกก็หันมายิ้มกรุ้มกริ่ม พร้อมกบัหัวเราะตามเสต็ป

"สัมภาษณ์เหรอ? "

"ครับ"

"พยัพเมฆ  ทิวาสุวรรณ  ชื่อเล่นชื่อกั๊ซ" จู่ๆพี่แกก็ยิงมาเป็นชุด ฐนาธรรีบแกะฝาปากกาจดตามอย่างไม่ทันตั้งตัว

"ผมฐานธร  หอมมะลิครับ  ชื่อเล่นชื่อก๊อก"

"ชื่อเล่นเท่ดีนะ" หมอกั๊ซหันมายิ้มอีกรอบ  ก๊อกเริ่มรู้สึกว่าหมอเป็นคนที่ยิ้มเปลืองพอสมควร...

"หมอหล่อดีนะครับ"

"แน่นอน"

  ก๊อกย่นจมูกอีกครั้งก่อนที่จะถามต่อ

"งั้นทำไมถึงมาเป็นครูล่ะครับ?"

"............"หมอขาดช่วงไป  ก่อนที่จะหันมาทำแผลที่หน้าผากให้

  ยังไม่ทันขาดคำจู่ๆหมอกั๊ซก็ชะโงกมาดูข้อสอบผมซะงั้น !!!!

"อย่าสิครับ" ก๊อกเอาข้อสอบชูขึ้นเหนือหัว

  หมอยิ้มเป็นคำตอบ  ก่อนที่จะเขย่งเท้าขึ้นไปดูต่อ  ก๊อกดึงข้อสอบกลับลงมาที่หน้าตักตัวเอง    ทั้งคู่มองหน้ากันเงียบๆ......

...........

..........

.........

"งั้นไม่ดูแล้วก็ได้" ดูเหมือนว่าพี่แกจะเลิกตื้อไปซะอย่างงั้น  ฐนาธรถอนหายใจ ทันใดนั้น.......

เพี๊ยะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ไม่ต้องอธิบายอะไรมากกว่านั้น 

  หมอกั๊ซตบผ้าปิดแผล(ที่แปะสก๊อตเทปแล้ว)ลงบนหน้าผากของผมอย่างแรง(ที่เสียงดังมากๆ แต่ไม่ยักเจ็บเท่าไหร่  ออมแรงเหรอ?)

"ทำแผลเสร็จแล้วนะ  หัวเหม่ง"หมอยิ้มยียวนให้ 

"ไม่เหม่งนะครับ!!!"

"หัวเหม่ง!!!"

"ไม่!!!!!!" 

ให้ตายสิ.....คนอะไรขี้แกล้งชะมัด.......

ดวงตาใสใต้แว่นกระพริบถี่มองคนที่อยู่ข้างหน้า  ที่ยังยิ้มไม่หุบ  หมอถอนหายใจแล้วยื่นมือมาลูบหัวก๊อกเบาๆอย่างเอ็นดู

"เอาล่ะ  ไปสัมภาษณ์คนอื่นต่อเถอะนะ  เดี๋ยวจะไม่ทันเวลาเอา"

"เอ้อ!  ขากลับอย่าหกล้มอีกล่ะ!!!"

_________________________________________________

_________________________________________________

ช่วงที่2:สายน้ำ  ส่องอำไพ (วรุณ)

9:30 ศาลาริมน้ำตอนนี้มีแต่ไอชื้นจากต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ  ทำเอาแว่นเป็นฝ้าไปนิดนึงเลย!

'เดินมาได้สักพักนึงก็ยังไม่เจอใครซะทีแฮะ....'   

   ร่างเล็กที่ดูไม่เหมือนผู้ชายเดินผ่านพุ่มไม้หนาทึบไปจนเจอสถานที่ที่ดูเหมือนจะเป็นบ่อน้ำ  รอบๆตัวไม่มีใครนอกจากหมาขนปุยๆ1ตัวเท่านั้น

'หมาคงสัมภาษณ์ไม่ได้สินะ.....'  เด็กหนุ่มเผลอคิดอะไรแปลกๆออกมา...

"กลับบ้านดีไหมนะ...." เขาบ่นงุบงิบ

'หา....'

'เมื่อกี้ใครพูดนะ....'

  ก๊อกสังหรใจไม่ค่อยดีอีกครั้ง ก่อนที่จะหันกลับไปมองว่ามีใครอยู่หรือเปล่า  

'ไม่มีใครนี่หว่า....."  ร่างบางเริ่มรู้สึกว่าหนาวสันหลังแปลกๆ   เมื่อมองซ้ายมองขวาแล้วไม่มีใคร 

แซ่ก.......

  เด็กหนุ่มสะดุ้งตัวและเริ่มหน้าซีดลง......

"หึ ฮะฮะฮะ"  เสียงหัวเราะปริศนาดังมาจากข้างหลัง

'.............' 

'นี่ตูกำลังเผชิญหน้ากับตัวอะไรอยู่....'  เสียงเล็กๆดังขึ้นในหัวของเขา  ความคิดกับเสียงขยับของพุ่มไม้ตีกันมั่วซั่วไปหมด

"มันจั๊กจี้นะน้องหมา อะ โอ๊ย!!!" เสียงเหมือนกับของตกดังมาจากข้างหลัง   ก๊อกพยายามตั้งสติและค่อยๆหันหลังกลับไปดู....

"อะ อ้าว นั่นใครน่ะ" คนที่ดูเหมือนจะล้มลงมาเงยหน้าถาม

"เอ่อ สวัส สวัสดีครับ ผมชื่อฐนาธร  หอมมะลิ  วันนี้จะมาสอบสัมภาษณ์น่ะครับ!" ก๊อกพูดอย่างตกใจ

'คนนี่หว่า...............อุตส่าห์ตกใจ' เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่  

  เด็กหนุ่มสูงโปร่งที่ดูเหมือนจะเป็นรุ่นพี่ยันตัวลุกขึ้นปัดฝุ่นที่หัวเข่า ก่อนที่จะเงยหน้ามองก๊อกอีกหนนึง

'เอ้อ....สอบสัมภาษณ์...'

"แบบว่าพอจะมีเวลาว่างไหมครับ?  ถ้าได้ผมจะขอรบกวนหน่อย...." ยังไม่ทันพูดจบดี  รุ่นพี่คนนั้นก็หันมายิ้มให้ซะก่อน  

แบบนี้ถือว่าโอเคแล้วล่ะมั้ง....

_________________________________________________

 

"งั้นพี่ก็ต้องทันรุ่นพี่ม.6เค้าสินะครับ   ผมอยากเห็นบ้างจังว่าพวกพี่ๆรุ่นแรกเป็นยังไง" ก๊อกทำหน้าเสียดายนิดหน่อยแล้วก้มหน้าก้มตาจดรายละเอียดต่อ

"หืม?  งั้นเหรอ?" วรุณถาม ก๊อกพยักหน้ารับ

"พวกพี่ๆเค้า....ก็เป็นคนใจดีกันมากๆเลยล่ะนะ"   

"งั้นที่นี่คงสนุกมากสินะครับ?"คราวนี้วรุณเป็นฝ่ายพยักหน้าเอง   

"เอ้อ  พี่พอมีขนมติดมาบ้าง  น้องกินไหม?" อีกฝ่ายแกะห่อผ้าขนาดประมาณกำมือออกมา  เด็กชายใส่แว่นมองสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นด้วยความประหลาดใจ 

"คุ้กกี้?  พี่ชอบทำขนมหรือครับ?"ก๊อกก้มลงมองคุ้กกี้สีน้ำตาลที่ท่าทางน่ากิน(เอามากๆ)  

"ใช่แล้วล่ะ  ลองชิมดูสิ" วรุณหยิบคุ้กกี้ขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วส่งให้

"ดีจังเลย  งั้นแบบนี้พี่ก็ต้องทำกับข้าวเป็นด้วยสินะครับ?" ฐนาธรถามอย่างชื่นชม  วรุณยิ้มตอบแบบเขินๆ

"ก็ได้อยู่บ้างแหละ  พวกเมนูง่ายๆอย่างพวกข้าวผัด ประมาณนั้นอ่ะนะ" เมื่อได้รับคำตอบก๊อกก็ทำหน้าชื่นชมมากกว่าเดิม

"สุดยอดไปเลย! ผมอยากทำได้บ้างจัง! ตั้งแต่มาอยู่กรุงเทพนี่ผมกินแต่ข้างกล่องเซเว่นทุกวันเลยล่ะครับ" 

     แหงล่ะ  ก็ดันทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ขนาดไข่เจียวยังไหม้จะริอ่านทำอย่างอื่นกินอีกเหรอ...

"อ้าว  น้องเป็นคนต่างจังหวัดเหรอ?" วรุณเบิกตานิดนึงแต่หน้ายังคงแดงระเรื่ออยู่

"ครับ  ผมเป็นคนเชียงใหม่"

"เชียงใหม่เหรอ........พูดถึงเชียงใหม่แล้วพี่พาลนึกถึงหมีแพนด้าขึ้นมาเลยนะเนี่ย"รุ่นพี่หัวเราะออกมา

- คุยเรื่องหมีแพนด้าประมาณ5นาที -

"หมึกปากกาหมดเหรอ?" วรุณเอี้ยวตัวมอง

"น่าจะนะครับ"  ก๊อกตอบแบบงงๆ อีกฝ่ายเริ่มค้นกระเป๋ากางเกง

"อ๊ะ ขอบคุณมากครับ"

 -และแล้วทั้งคู่ก็เริ่มคุยเรื่องหมีแพนด้าต่ออีกประมาณ2นาที-

"น่าเสียดายจังนะ....."วรุณทักหลังจากตกอยู่ในห้วงหลินปิงมาสักพัก

  ก๊อกพยักหน้าแล้วเริ่มเก็บของ  สายตาจึงไปสะดุดอยู่ที่ปากกาในมือ

 ทุกอย่างเงียบไปอย่างกะทันหัน  วรุณค่อยๆหัวเราะออกมา

_________________________________________________

เหลืออีก2ค่า .//ฟู่ๆ 

ฝากพี่นัทมีจิด้วยนะค้า (คนอื่นด้วยนะคะ)